Za dziesięć jedenasta / 11 e 10 kala

Gdzieś w Stambule znajduje się kamienica, która z powodu zagrożenia trzęsieniem ziemi powinna zostać rozebrana. Wyprowadzają się z niej wszyscy poza dozorcą i wiekowym już staruszkiem posiadającym w swoim mieszkaniu osobliwą kolekcję dokumentującą jego życie - gazety, tomy książek, mapy, znaczki, opakowania po lekach, sprzęt codziennego użytku czy nagrania prowadzonych rozmów. Kolekcja jest zbyt wielka, żeby ją gdzieś przenieść i zbyt cenna dla właściciela, żeby się z nią rozstać (przed laty stanowiła nawet powód rozstania z żoną). Ciemne wnętrza mieszkania zamienionego w osobliwe muzeum, tykanie olbrzymiej ilości zegarów odmierzających przemijanie czasu i przybliżających nieuchronny koniec życia - północ. Ale na razie jest dopiero za 10 minut 11 - to schyłek życia, ale jeszcze nie kres. Stary człowiek ma w sobie jeszcze jakiś wigor. Niestety nie wiadomo co stanie się z kolekcją po jego śmierci. Kolekcja dokumentuje jego życie, a więc po śmierci może okazać się nikomu niepotrzebna. Zbiory mogą być jakimś symbolem starego, odchodzącego w przeszłość Stambułu, co sugeruje ostatni tom brakującej tureckiej encyklopedii. Ale staruszek pokazany na filmie istnieje naprawdę, to dziadek reżyserki. W tym aspekcie interpretacja symboliczna wydaje się nie mieć żadnego znaczenia. Film stanowi raczej opowieść o ostatnich latach życia, przemijaniu i pamięci. Przypomina dokument, jest wyciszony i spokojny, niewiele tu się dzieje, kamera często pokazuje twarz starego człowieka, jakby chciała pokazać jakieś popiersie, może pomnik. To pewien swoisty hołd złożony przez reżyserką swojemu wujowi.